اولین شب جمعه ماه رجب را لیلة الرغائب نامند.

شب آرزوهاست گویا.....

آمدم بنویسم برایم دعا کنید.....

برای دستهای من بیچاره که به سوی آسمان خشکیده، تا شاید نجاتم دهند.....

آمدم بگویم

ای خوبان و ای مومنین.....دعایم کنید.....

اما نه!

مرا کسی دعا نکند.....

فقط برای فرج او ^{(که جانم فدایش باد)}دعا کنید......

برای آمدن محبوب دعا کنید.....

برای او که جان همه ی ما به یمن وجود اوست و او که همه ی ما آمده ایم که خورشید وجودش بتابد و در پس پرده ی غیبت به انتظار نشسته.....

فقط برای ظهور و سلامتیش دعا کنید و گدایی چون من نباشد که لحظه ای وجودش مانع دعا برای دلدار باشد.....

حضرت آیت الله بهجت میفرمودند: راه خلاص از گرفتاري ها، منحصر است به دعا کردن در خلوات براي فرج وليّ عصر (عج)؛ نه دعاي هميشگي و لقلقه زبان... بلکه دعاي با خلوص و صدق نيّت و همراه با توبه.

آقامیرزا محمدباقر اصفهانی می گوید که شبی در خواب گویا مولایم حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام) را دیدم که به من فرمودند: «روی منبرها به مردم بگویید که توبه کنید و برای فرج حضرت حجت (عج) دعا نمائید و بدانید این دعا مثل نماز میت واجب کفایی نیست بلکه مانند نمازهای یومیه بر تمام مکلفین واجب است.»(ملاقات با امام عصر (عج) ، ص 87)

در تشرّف آقا شیخ حسیم سامرایی در سرداب مقدس فرمودند: «به شیعیان و دوستان ما بگویید که خدا را قسم بدهند به حق عمه ام حضرت زینب (علیها سلام) که فرج را نزدیک گرداند.»(ملاقات با حضرت مهدی (عج) ، ج 1 ، ص 251)

در تشرّف مرحوم آیت الله حاج سید محمد- فرزند آیت الله سید جمال الدین گلپایگانی (ره)- امام زمان (عج) فرمودند: «از علایم ظهور فقط علامات حتمی مانده است و چه بسا آنها نیز در مدتی کوتاه به وقوع بپیوندد. شما برای فرج من دعا کنید.»(شیفتگان حضرت مهدی (عج) ، ج 1 ، ص 184)

در تشرّف دیگری که یکی از علماء به محضر امام زمان (عج) پیدا کرده بود آن حضرت فرمودند: «به آنان بگو که برای فرج من دعا کنید تا خدا مرا از زندان غیبت نجات دهد.» ( کرامات الصالحین ، ص 174)

خدایا.....

امام زمان ما را برسان و ما را از بی کسی و بیچارگی و تنهایی در این برهوت عصیان رهایی بخش.

اللهم عجل لولیک الفرج

 "درخت"

باید که بشکنم.....

هر شاخه ای که زین تن فرتوت سر زده......

باید که بر کنم....

برگ قشنگ سبز.....یا خاطرات هر که به دیوار تن زده.....

باید دگر رهید.....

باید دوید و رفت.....

باید دوان دوان....از ریشه ها گذشت.....

زین ریشه های خفته به بالین سرد خاک.....

باید دگر گذشت.....

شاید در این فرار.....

شاید در این تلاطم پرشور و بی قرار.....

شاید در این کشاکش مرگ آورم .....دمی...

رفتم به سوی آن مه زیبای روزگار.....

حتی به یک قدم.....

حتی اگر شود...

در آخرین نفس....

یا آخرین نگاه........

وای از فراق دوست...

آه از فراق یار....

***

ای آسمان غمزده!...من را نگاه کن.....

با آتشی ز رعد جگر سوز سینه ات.....

برحق این رفاقت دیرینه

ای رفیق.....

من را تباه کن.....

آتش بزن مرا.....

رویم سیاه کن.....

که نگارم ز من گذشت.....

از پیش من گذشت و به یمنش بهار شد....

بر روی شاخه های مرده ی من پر ز عاشقی...

لبریز از ترانه و آواز سار شد....

.....

اما چه زود و ناز.....

پر سوز و پر گداز.....

دیدی گذشت و رفت....؟

آه ای خدا.....   خدا.....

دیدی پرنده ها.....

پروانه های کوچک و فتان و قاصدک...

حتی نسیم و رود و بهار و غبارها...

حتی تمام مردم خوب و تمام شهر......

یا بچه سارها...

با او روان شدند...

اندر پی نگار دل آرا دوان شدند...

اما خدای من...

بیچاره این درخت...

بیچاره این اسیر...

در یوق ریشه ها و به زنجیر خاک ماند...

میرفت و من تمام تلاشم نشد......

نشد...

حتی تمام شاخه بریدم......نشد...

نشد...

خود را به روی خاک کشیدم....

نشد ....نشد....

دیدی تمام سینه دریدم....

نشد....نشد....

ای وای، از اسیری و ای وای، از فراق.....

.....

ای آسمان ببین که شکستم.....

نگاه کن....

بر حال زار من....

بر حال این درخت غمینی که سوخته.....

بر حال این درخت خمیده....

تو آه کن....

.....................................................................................

قصه گو۱/۳/۹۱

آن گاه که سینه دیگر یاری نمی کند درد فراق تو را...

به دانه دانه ی اشک هایم سوگند.....

دلم، سخت هوای پریدن می کند.....

.....

و نمی دانم آن لحظه تو نیز برای دلم گریه می کنی آقا.....؟

و آیا برای آمدن خویش نوای دعای فرجت، عرش را پر می کند.....؟

بیا اینبار با ما بخوان دعای فرجت را.....

شاید آسمان از صدای زیبای تو بارید...

قطره قطره باران رحمت ظهورت را.....

"خدا کند که بمیرم"

غبار کوچه ی لیلی.....مرا اسیرم کرد

به عُنفوان جوانی فراق.....پیـــرم کرد

غروب جمعه رسیدست و مرگ می خواهم

ببین که هجر تو از زندگی چه سیرم کرد...

میان آتش سوزانِ عشق و رقصیدن؟!

مثال حضرت پــــروانه ناگزیرم کرد.......

مرا ببر که دلم بی حضورتان خشکید...

مرا که شاه جهان بوده ام فقـیرم کرد...

خدا کند که بمیرم.....خدا کند آقا........

که بودنم به خدا بی شما حقیرم کرد...

....................................................................................

قصه گو۲۰/۲/۹۱

...

به هر کجا که می نگرم .... به کوه و در و دشت....به آسمان آبی و غروب سرخ........

انگار فقط غم فراق تو را مشق کرده اند....

تو کجایی که هر چه آسمان می بارد و زمین می نالد، فراق تو را پایانی نیست....

آقای من....

نمی دانم مرا چه می شود....

نمی دانم چه زمان فدای تو خواهم شد....

نمیدانم آیا رخصتی هست که بسوزم در پیش چشمانت و بخوانم شعر گم شده ی وصل را؟........

تو کجایی آقای من....

دیگر نای نی و دف را برایم فرقی نیست....

هر که می نوازد و هر چه می نوازد.... انگار فقط برا تو می زند از فراق....

و من بیچاره ی دلشده را مجنونتر می کند....

آقای من....

کاش اجازه میدای فدایت می شدم و رقص خونینم را از شوق وصالت به نظاره می نشستی....

نازنینا....

ای همه ی عالم فدای تو....

کجایی؟...

"خم ابروی شما"

هر کجا می نگرم صورت زیبای شماست

سبز زیبای چمن، دامن دیبای شماست

کوه و دریا و گلستان و بهاران ای دوست

اثری از خم ابروی فریبــــای شماست

سوز نی، ساغرُ و مِی، رقص دل انگیز و سَماع

شور مستانه ی ساقی به تمنای شماست

گفته بودی که میایی، چه شد؟ اکنون فرداست

چرخش ماه و فلک در پی فردای شماست

به خدا هر دل عاشق که بمیرد ز فراق

کشته ی خال لب و زلف چلیپای شماست

گر چه در پیش تو ای دوست نخواندم شعری

روی دیوار دلم پر ز غزل های شماست....

................................................................................................

 قصه گو۱۹/۲/۹۱